مثل اتیش بازی کنار پروپین

به نظرتون امکان داره زندگی ای که الان ازش ناراضی هستیم بهترینی بوده که انتخابش کردیم؟
شایدم داریم بهش گند میزنیم، شاید قبل اینکه دنیا بیایم کلی احتمالات جلومون میزارن، که با این زندگی ممکنه هنر پیشه معروفی بشی مثلا و ما انتخابش میکنیم ولی چون ناخوداگاهمون میدونه قراره موفق شه گند میزنه بهش، تصمیمای زندگیمون حالت عادیشو نمیگیرن و شاید اون احتمال خوب هیچ وقت به وقوع نپیونده، شاید حس های بدمون در مورد بعضی چیزا از رو اینه که ناخوداگاهمون فکر میکنه از اینده فوق العادمون فاصله میگیریم با کارامون، شاید ناخوداگاهمون صرفا حریصه و اشتباه میکنه؟ چرا وقتی حس بد داریم لزوما باید بهش گوش بدیم؟ تقریبا اکثر جاهایی که غریضم ازم یه چیزی خواسته و بهش پشت کردم جواب گرفتم، جاهایی که ازم خواسته کاری رو نکنم و کردم و راضیم، چرا برده خودی که نمیشناسیمش هستیم؟